Esta obra reune los diez relatos ganadores del I Certamen de relatos “A Contratiempo”, cuyo título pretende ser un claro reflejo del estilo de los textos que lo conforman. Sin lugar a dudas las diez historias que componen el libro no dejaran ... Leer más
Ayunos, laxantes, peluches y sueños de perfección. He aquí un problema que pone en riesgo la salud de muchas jóvenes en todo el mundo. Narrada en primera persona, la niña de doce años y 64 kilos de peso se siente gorda, insegura, con miedo al ... Leer más
Arantxa Iturbek ez du esprientzia propio soilez idatz litekeen liburu bat osatu. Ama bilakatzearen gazi-gezak deskribatzetik haratago -dezentez haratago- doan ariketa introspektibo bat da liburu hau. Zalatzatik seguratsun ezara; beldurretik izura; espatutik aienera; maitasunetik maitasunera: ugari dira amatasunaren ibilbide zirkularraren abiapuntu-helmugak, eta denak pasatu ditu Iturbek, amatasunean hazbiderik ere bilatzeko tema osasuntsuan.
Sara Vidalek ez zuen ihes egin alemanak, gerran, Odessa hiriko atariraino iritsi zirenean. Aukera eman zioten trena hartu eta alde egiteko, gizon-emakume askorekin batera, arriskutik libre izango ziren tokiren batera. Ez zuen ihes egin, bere burua hilobi bati lotua ikusten baitzuen, jakinik ez zela Kauffmannen hilobi, baina hori gutxienekoa zitzaion, mundua orduan hilobi handia zenez, hilobi bakarra zainduz guztiak zaintzen zituela uste baitzuen. Ez zuen ihes egin alemanak bila etorritakoan; biolin kutxa, maleta bat eta soinean eramateko arropa gutxi batzuk hartzeko aukera eman zioten. Bagoi zikin batean sartu zuten, bera bezalako beste berrogei emakumerekin batera, haiek ere arrazoi bategatik edo besteagatik Odessa hirian geratuak, haiek ere ihes egiteko gogorik gabeak, bazekitelako edo bestela susmatzen zutelako ihesaldi guztien amaieran hilobi bat zegoela, lurrezko hilobi edo airezko hilobi. Trenak abiadura hartu eta atzean utzi zuen hiria, eta gauez lautadan barrena zihoalarik, Sara Vidal, biolina kutxatik atera eta, joka hasi zen Scriabinen Gauekoa. Gauak are gehiago gautu zuen.
Poco antes de fallecer, Olga Bejano preparó este libro que puede considerarse como su testamento espiritual. Se trata de una de las reflexiones más lúcidas y sobrecogedoras sobre la condición humana, el sufrimiento y la capacidad de superación personal.
En estas páginas, que suponen el cierre de una obra que ha cautivado a miles de lectores, se nos abre por última vez la intimidad de la autora. Desde las graves limitaciones que le impuso su enfermedad, y con ayuda de sus garabatos,
Olga Bejano mostró que una existencia con sentido no depende tanto de la calidad de vida como del empeño en ir más allá de uno mismo y de la apertura a los demás.
En “Algo fue verdad” se recogen cinco relatos alrededor de historias de mujeres que observan, realizan o sueñan historias: la abnegada trabajadora y ama de casa, la que anhela vivir en el bosque junto al ser que ama, la valiente maestra que lucha por conseguir una quimera o las que simplemente miran, sin pretender intervernir y que, precisamente por eso, se convierten en cómplices.
Eli (edo Lisa) naufrago bat da. Nola edo hala iraun ahal izan du bere nora ezean, bat-bateko eztanda batek seme bakarra, Igor, lapurtu dion arte. Latza zaio bakardadea, baina are latzagoa ez jakitea. Nor ote zen Igor? Zerk eraman zuen Salouko apartamentu hartara, hamaika puskatan xehe-xehe eginda gorpu geratzera?
Gertaera horretatik ihesi, bizitzak aurrera jarraitzen duelako, eta lan egin beharra dagoelako biziko bada, agure bat zaintzen hasi da. Agureak sekretu bat gordetzen du, ordea, eta sekretu horren peskizan semearen iragana berregin usteko du puskatik puskara, bera bezalako beste naufrago bat, Gigi, lagun duelarik.
Intentsitate handiko eleberri honetan garrantzi berezia dute pertsonaiek. Izan ere, naufrago galeria hunkigarria ere bada liburua; hogei urteko naufragoak, berrogei urtekoak, baita laurogeita hamarrekoren bat ere ageri da. Marinelak dira, marinelak lehorrean.
Según unas leyendas, Aquiles caía mortalmente herido en combate a consecuencia de un flechazo del troyano Paris; según otras su propia madre lo rescataba de la muerte y lo llevaba a una isla solitaria…
Partiendo de esta última hipótesis y haciendo burla a la conocida aporía, según la cual jamás el veloz guerrero alcanzaría a una tortuga, el autor se apoya en el binomio fantástico trenzado de encuentros y desencuentros entre el héroe griego y la tortuga de la fábula clásica para acabar construyendo un canto a la amistad
Irenek helduleku gutxi dauzka: lan egiten duen liburu-denda, oroitzapenak eta animaliekin dituen ametsak. Eta pertsonaia-galeria berezi eta erakargarria osatzen duten bere lagunak: Claudio, literatur ortodoxoa; Bruno, isiltasunaren abarora bildu nahi duen idazlea; eta Morasán, ibaiko hondakinak biltzen dituen filosofo heraklitoarra. Gutxiago da, ordea, Kronskyri buruz dakiguna.
Demagun Ana Kareninak Vronsky kondea bezainbeste maite zaituztela. Eta zuk ezagutzen duzu Kronsky izeneko agure bakarti bat, zure etxebizitza berean bizi dena. Errusiatik etorri omen zen gerra amaitzean, eta inork irakurtzen ez dituen botila mezudunak jaurtitzen ditu ibaira. Irenek beldurra die trenei, eta senarra galdu duenetik, hauskor antzean dabil. Tolstoiren eskutik, hain zuzen, harreman bitxia sortuko da Irene eta Kronskyren artean, bien bakardadea eta zauriak leuntzen lagungarri izango dena.
Demagun Hitler ez zela Berlinen hil 1945ean. Demagun ez zuela gerra galdu eta Europa osoaz jabetu zela, Britainia Handia barne. Demagun itsasoz doala Manhattanen jabe egitera. Itsasontziko sotoan preso, Charles Chaplin komediantea. Demagun, 1886an, Frantziatik New Yorkera Askatasun Anderea puskatan daramaten itsasontziaren soto haietan Olivier Legrand izeneko polizoia doala Ameriketara. Askatasun pertsonalaren alegoria ederra egiten du Harkaitz Canok bi historia horiek bat egiten duten unetik aurrera, kontakizun bizkor, samur, poetiko honetan.
Bi letter jaso nituen oso denbora gutxian, hamar eguneko tartearekin edo. Biak zuzen-zuzen etorri ziren nik Boiseko city amerikano honetan daukadan etxeraino, eta nire iloba Jimmyk jarri zizkidan eskura. Azkenengoarekin ailegatu zenean ni mimosaren adarrak txukuntzen nengoen, umore onean, alegia, zerengatik umore txarrean nagoenean ez baitut gardena zaintzen hasteko gogorik izaten, eta dolar bat eman nion sari bezala. Halere Jimmyk kezkatuta bezala begiratu zidan, sudurra zimurtzeko berak daukan keinu very nice horrekin.
Euskal Herria. 1950-70. Gerra osteko giroa. Giza oldeen joan-etorriak herri txikietatik hirietara. Industria. Familia transmisioa. Mugimendu sozialen sorrera. Herria eta eliza. Bokazioen krisia. Kooperatibismoaren lehen pausoak. Gaztedi berria. Marx eta Sabino Arana. Indarkeria. Zine-forumak eta eskola sozialak. Sartre eta Unamuno. Alienazioa eta sorkuntza. Sator lana. Che Guevara eta Txillardegi. Gizona, lana, makina. Heroiak eta ereduak. Bizitzaren zentzua. Laguntasuna. Aberria. Heriotza.
Carlos esaten zioten gizona ez da geldi egoteko jaioa. Egokitu zaizkion mundua eta gizartea aldatu nahiko ditu, eta nahi horrek era guztietako talde alternatiboak ezagutzeko aukera emango dio. Carlos esaten zioten gizona bere garaiko seme da, 1968ko matxino frantziarren korrelatu euskalduna.
Los cuentos breves que forman este libro son un muestrario de historias fantásticas y realistas, dramáticas y cómicas, oníricas, misteriosas, metaliterarias, filosóficas, puramente lúdicas... Son un amplio muestrario de temas y estilos que persigue atrapar al lector y, en muchos casos, sorprenderlo. Constituyen un auténtico álbum fotográfico hecho de palabras, donde cada historia, además de mostrar un momento narrativo determinado, pretende evocar algo más, existente fuera de sus márgenes.
A Lola le diagnosticaron un cáncer de mama. Veinticinco días después de recibir la noticia la ingresaron en un hospital para someterse a una mastectomía radical. Esa misma noche, Lola inició un diálogo interno entre ella y el pecho que le iban a quitar, dando forma a una conversación llena de reproches, de rabia y dolor, pero también de coraje y ganas de vivir. Visto desde otro lado, es cierto que el cáncer trastocó su vida y su entorno, pero también le dio fuerzas para llevar a cabo por fin las dos pasiones que llevaba mucho tiempo aplazando: el teatro y la literatura. Escrita en forma de diario, la historia de Lola no es la única ni pretende servir de ejemplo a nadie. El suyo es un testimonio desbordante de humanidad y un canto al esfuerzo de quien ha decidido ganar esta batalla. He aquí, pues, un relato que no se esconde de la dura realidad, sino que la muestra tal cual es, pero combatiéndola con pragmatismo, desenfado y sentido del humor, todo lo cual resulta en una lectura apasionante, balsámica e inolvidable.
Reseña: La aparición de un extraño muro desencadena una serie de misteriosos acontecimientos. Por primera vez en la historia los olvidados, los apartados, aquellos a los que se les negó un futuro mejor, serán prioridad en este mundo globalizado. Pero no será por mucho tiempo. Ésta es una novela de antihéroes, tipos poco ejemplares, a medio comino entre la picaresca y el realismo más sucio que, sin embargo, despiertan todo nuestro interés y, a veces, nuestra simpatía.
Nota: El libro se presentó con enorme éxito (más de 200 personas asistieron al acto en el teatro Jaime Salón de Parla-Madrid) el pasado 13 de noviembre (te adjunto la imagen de la tarjeta de presentación)
Cuando a una maestra de Escuelas Infantiles se le ofrece la oportunidad de estar en una clase de bebés se le abre un mundo lleno de luces, así me pasó. Después de años de trabajo, con niños y niñas de tres a seis años, tuve la oportunidad de pasar por un aula de bebés. Con ellos aprendí lo que lo libros y mi experiencia no me habián enseñado y fue un regalo.
Lehenengo argitalpenetik hogei urte pasa diren honetan, nekez aurkituko dugu 100 metro irakurri ez duen euskal literaturzalerik. Nobelak orain artean izan dituen hamar argitalpenak edo lau itzulpenak geurean soilik bakanen batzuek duten arrakastaren lekuko dira. Diktaduraren zentsoreen aginduz, 1974ko argitarapena sekuestratu egin zuten. 1976an amnistiatu ondoren iritsi zen nobela irakurleen eskuetara. 1985ean Alfonso Ungriaren zuzendaritzapean nobelaren izen bera daraman filmea egin zen. Eskuetan duzuen hau 10. edizioa da, eta eskubide osoz gure klasikoetako bat dagoeneko. Zerraldo erori arte ihesleak ibilitako azken 100 metroek iradokitzen dute nobelan giza-dimentsioaren alderdirik intimoen eta sakonena. Bakardade hori areagotzea baizik ez dute helburu heriotzaren gertalekutik kanpora txertatutako flash indiferenteago edo sentiberagoek, beti ere heriotzaren mugatik honantzago daudenak. Harantzago heriotzaren unibertsoa hasten baita, bizitzaren azken irudi eta oroitzapen iheskorrak ere sustengu baten bila gertatzen diren espazioa. Halabehar kapritxosoenak iheslearen inkontrura erakarritako testigu anonimoa bihurtuko da nobelan zehar protagonistaren abenturaren ardatz. Hark erakarriko du beregana iheslearen ahalegina eta azken borondatea eta, bidenabar, narrazioarenak. Hari eskainiko dizkio ihesleak, maitasun erritual trajiko baten aurrean bageunde bezala, bere bizitza ofrendan. Maitale bitxi eta anbibalentea izaki ordea lekuko hori; izan ere, biak daude, iheslea eta lekukoa, maiz bizitza bera ere zaletua den harreman ironiko itsu batean giltzapetuta. Protagonista bakarrik dago bere patu tristearen aurrean, eta zu, irakurle, espektadore izatera behartuta zaude. Seguru nobela irakurri ostean, poetak esan zuen bezala, begi eta bihotz berriez ikusiko duzula mundua.
Eli (o Lisa) es una náufraga. Mal que bien, ha podido sobrevivir a su deriva autodestructiva, hasta que una explosión le roba a su único hijo, Igor. La soledad que experimenta tras la pérdida es terrible, pero aún más terrible es no haber conocido a su propio hijo. Porque ¿quién era Igor en realidad?, ¿qué fue lo que lo llevó a aquel apartamento de Salou donde sólo quedó un cadáver desmembrado?
Pero la vida sigue. Lisa se refugia en el trabajo, y es contratada para cuidar de un anciano y de su casa. El hombre guarda un secreto que Lisa irá descubriendo poco a poco, y que tiene que ver con un episodio de la Guerra Civil en la Ribera Navarra. A Lisa sin embargo, sus indagaciones le servirán para descubrir las claves de la vida de su hijo.
Los personajes cobran especial importancia en esta novela de gran intensidad narrativa. Se trata de una emotiva galería de náufragos; los hay de veinte años, de cuarenta y de noventa. Todos ellos son marineros en tierra.
Andoni es un joven vizcaíno que tras finalizar sus estudios de periodismo decide dedicar su vida a los viajes de aventura, más concretamente a conocer los desiertos del mundo. Desde su primer viaje a las Bárdenas Reales de Navarra, que realizó con sus compañeros de estudios, hasta los grandes periplos que le llevarán hasta el Gran Desierto Arenoso autraliano, a las ardientes arenas del Kalahari, o al inhóspito desierto de Sonora, esta novela gráfica nos descubre los secretos y los fascinantes paisajes de todos los desiertos del mundo, en un a mezcla de aventuras, conocimiento y cultura ilustrado con más de ciento cincuenta fotografías.